Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

«Στίλβη»


Αστέρια ζαλισμένα τραγουδάνε στη καλοκαιριάτικη νύχτα
Αιώνια καταδικασμένα ,στον ουρανό σφαλιστά
Φώτα της νύχτας που τρεμοπαίζουν ηδονικά
Τα μόνα που έχουν δικαίωμα το άπειρο έρεβος να πολεμήσουν
Η μαρμαρυγή τους τη θανατική καταστροφή να απαλύνει

Οι άνθρωποι σκιάχτρα μαγεμένα χάνονται στο αντίκρισμά τους
Αναμνήσεις τριβελίζουν την ψυχή ,κυβερνούν τη συνείδηση
Και η Αφροδίτη η ξελογιάστρα σε μαύρα,
παράξενα παιχνίδια τους οδηγεί
Υψώνονται σαν σύννεφο πυρωμένο ,την ελευθερία ν' ανταμώσουνε
Ξαφνικά βροχή ,βροχή
`  δάκρυα του διαμαντένιου ουρανού, λυγμοί
αγγελικοί αντηχούν μες τη σιγή

Σαν τελετή εξαγνισμού μυστικιστική εξελίσσεται, τροχός που γυρίζει
Αλλοπαρμένη έκφραση πνίγει την οργή ,
σαν πυροτέχνημα διαλύεται
Απομένουν δολοφονημένα αισθήματα ,
λαβωμένοι εγωισμοί, κείτονται
συντρίμμια
Αφηρημένες ματιές ψάχνουν έναν ώμο να γείρουν την πονεμένη
αξιοπρέπεια
Φιγούρες μαύρες ,κουλουριασμένες σε σκοτεινές γωνιές
ορκίζονται θύματα απάτης να μην ξαναπέσουν



                                                                          Ελένη Γιαννακοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου