Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Αλκυονίδες

                           

Κάθε δάκρυ της Δήμητρας για την κόρη της
γινόταν κρύσταλλο ψυχρό την νύχτα.
Τρυπούσε το χώμα και περνούσε τόσο βαθιά
που έφτανε στις πύλες του Άδη.

Στην πύρα της φωτιάς, τα δάκρυα γίνονταν λόγχες
και σκότωναν τον Κένταυρο.
Κι η Δήμητρα, λευκή νεφέλη
προχωρούσε μέσα στα έγκατα της γης
και την κόρη της κρυφά την συναντούσε.

Ύστερα το υγρό της σύννεφο από τη θέρμη της φωτιάς
γινότανε νερό και ανέβαινε ξανά στον κόσμο των θνητών.
Σαν πότιζε τα δέντρα, ανθίζαν οι αμυγδαλιές το καταχείμωνο
και τραγουδούσαν τα πουλιά για τη χαρά της.

                                                                    Κωνσταντίνα Καραμπή




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου